Almost Me!

خسته!

2011-07-09T17:34:00.000-07:00

از اون وقتاست که هیچ کاری ارضا مون نمیکنه!

تو گیومه!

2011-05-19T17:36:00.000-07:00

بعضی آدم ها هستند که سخت اند

آدم های زیادی هم هستند. معمولا هم در جمع های سرخوشانه نادیده گرفته می شوند. چون اصولا آدم های روی تاقچه اند، آدم های دنیای معاشرت نیستند. یک پوسته سخت دارند آخر. بن بست اند انگار. راه ندارند.

بعد آدم باید خودش روزگاری سخت بوده باشد تا بتواند آدم های سخت را بفهمد. باید پوسته سخت را تجربه کرده باشد که بداند سخت بودن نشانه نرم نبودن نیست. که یعنی آدم هرچند سخت، اما دلش می تواند نرم باشد. که اصلا معمولا آدم هایی با دل خیلی نرم می روند سراغ پوسته خیلی سخت. یا نمی دانم، برعکس هم می تواند باشد. که یعنی پوسته سخت دلشان را همان جور نرم نگه می دارد.

پوسته آدم های سخت را نباید به زور شکست. نباید به رخشان کشید. سختی شان را نباید قضاوت کرد. نباید از نرم بودنشان تعجب کرد. نباید بی اعتماد بود بهشان. نباید ازشان ترسید. ترس ندارند به خدا. بس که می توانند مهربان باشند و خوب و خوب و خوب.. بس که خوب می توانند باشند، بس که تو خوبی لامصب. بس که دنیایت آنجا معرکه است.. بس که دلم می خواهد بیایم بنشینم درون پوسته ات، بی که شکسته باشم اش؛ بی که ترکیب ات را بهم ریخته باشم؛ معادلات زندگیت را لرزانده باشم. بیایم چهارزانو بنشینم کف دنیایت، که هی سوراخ سنبه های بودنت را کشف کنم و هی چشم هام برق بزند و آن لبخند گنده هه پهن شود روی صورتم..

نمی شود اما. پوسته ات را باید خودت بشکنی؛ که بی هیاهو خودت را سُر بدهی بیرون. همان گونه که من سال های پیش شکستم.. ترس داشت؛ درد داشت؛ اما شکستم..

آخر هیچ پروانه ای در پیله به پرواز نمی آید

سبیل

2011-04-14T12:58:00.001-07:00

امروز چهاردهم آپریل سال دو هزار و یازده میلادی، بعد از یک هفته نزدن ریش، رفتم جلوی آینه و اولین تار موی سپید رو روی سبیل مبارک مشاهده کردم! دو تا تار موی سپید هم در جلوی زلف مبارک رویت شد! در سنّ بیست‌و سه‌ سالگی! به طرز غریبی یاد چهارده سال پیش افتادم که به بابام گفتم چرا دیگه سبیل نمی‌ذاره و گفت چون دو سه تا موی سپید رو سبیلش دراومده و برا همین دیگه سبیلش یک دست نیست!

دارم سعی‌ می‌کنم مثبت فکر کنم! گور بابای اینکه میگن اعصاب خرد و نگرانی‌ مداوم سفید شدن مو رو تسریع میکنه! خوبیش اینه که لااقل دوام داره! میدونم بیست سال دیگه کلم پروژکتور نیست! بعله!

شاید

2011-02-10T06:47:00.001-08:00

بیاید یه مقدار کمتر همه چیز رو به خودمون بگیریم! هر چیزی رو به دشمنی یا خصومت یا کدورت تعبیر نکنیم! اگر یکی‌ همیشه برامون بوده، اگر یکی‌ هیچوقت لبخندش از صورتش پاک نشده، به این معنی‌ نیست که فرشته است، به این معنی‌ نیست که درد رو نمیفهمه یا خودش دردی نداره. اگر یک روز نبود، به خودمون نگیریم که فقط برای ما نیست...شاید مرده! شاید یه دردی داشته که هیچوقت نتونسته بگه، شاید میدونسته که اگر دهن باز کنه فقط صدای ضجّه از حنجرش خارج میشه و نخواسته کسی‌ بفهمه! شاید شکسته و نمیخواد خرده شکسته هاش کسی‌ رو زخمی کنه!شاید بعضی‌‌ها درد‌ها و زخم‌هاشون با ما فرق داره!شاید....

از اول!

2011-02-01T01:16:00.001-08:00

باز گشت به گذشته آنقدر‌ها هم که فکر می‌کردم بد نیست...بعضی‌ وقت ها، درست اون زمانی‌ که "حال"ات خیلی‌ خراب میشه، میشه تو اون دور دورای ذهنت، مثلا ۱۰ سال پیش، یه آدم پیدا کرد، یه خاطره...و اگر به اندازهٔ کافی‌ گذشتت رو خوب زندگی‌ کرده باشی‌ که ریز به ریزش رو یادت باشه...میشه اون خاطره رو زنده کرد، با یه پیغام، یه یادآوری، یا یه سلام ساده! اون وقته که یادت میاد، از کجا اومدی، با چی‌ شروع کردی، کجا داری میری و اینکه الان کجای راهی‌! کمکت میکنه دوباره سر پا وایسی، دوباره از اول شروع کنی‌...از اول!

فاصله

2010-12-24T11:35:00.001-08:00

موجودات بسیار غریبی هستیم ما...روزی که داشتم از ایران میرفتم، زنگ زدم به یک استاد که ازش خداحافظی کنم. بهم گفت میدونی‌ مشکل ما چیه؟ اینه که تا وقتی‌ هستیم و همهٔ اونایی که برامون اهمیّت دارن تو یه شهر جمعند، از هم خبر نمیگیریم، یا خیلی‌ دیر به دیر، چون خیالمون راحته که همه در دسترس هستن هروقت بخوایم...اما این بعد مسافت لعنتی نمیدونم چیه که تا یکی‌ میخواد بره، کلی‌ دلمون میگیره که فلانی‌ هم رفت...ولی‌ ته دلمون لااقل وجدانمون آروم میشه که اگر از این به بعد ازش خبر نگرفتیم، خوب لابد راه دوره و....بله...اینجور جونورایی هستیم ما! آخرشم هیچی‌ نمیشیم!

…

2010-12-24T07:23:00.001-08:00

قبلنا هر زمان یه برهه از زندگیمون تموم میشد، کلی‌ شوق و ذوق داشتیم که ببینیم دوره بعدیش چه شکلیه! اما الان خیلی‌ وقته که پامون رو تو یه مرحله جدید میگذاریم بجا زندگی‌ کردنش تمام فکرو ذکرمون اینه که چه جوری تمومش کنیم! کاری هم نداریم که بعد از اون چه پیش آید! چیزی که بهمون فشار میاره و قدرت کار کردن و تمرکز رو ازمون میگیره، به هیچ وجه سختی اون مرحله از زندگی‌ یا پیچیدگیش نیست؛ فقط و فقط احساس حماقته، که چرا "دوباره" اشتباه انتخاب کردیم، بعضی‌ وقتا هم که یکی‌ رو پیدا می‌کنیم که درست شرایط ما رو داشته یا حتی بد تر از ما ولی‌ الان داره راحت زندگیشو میکنه که خب میشه همون احساس حسادت! نمیدونم....شاید سایز اشتباهاتمون با سنّ رابطه مستقیم داره که اگه اینجوری باشه کلاهمون پس معرکست...شاید هم نسبت عکس داره با میزان تحملمون! شاید هم کلا اشتباه انتخاب کردن و هیچوقت به هدف نرسیدن شده بخشی از وجودمون.....

My first note in Belgium

2010-12-24T06:12:00.001-08:00

I'm finally here...a small beautiful historical city with friendly people who smile at you when you look at them! They don't frown and turn around. I'm on a bus heading for Leuven from the Brussels Airport, where I dropped my mom to catch her plane back home...home...what a concept...strange how much I miss it, how much I miss my friends and loved ones and a lot more weird how willingly I left them behind and decided to settle for a web chat or phone call every now and then...still I'm fully functional, something keeps me from breaking down...memories...and my will to make more of them...with the very same people I love...keep your memories alive, go through your pictures and songs when you have the time, sure, they'll definitely kill you if you are out of hope to bring them back to life; but for your own sake, have faith. You chose to leave your life behind for a purpose NOT greater than your soul! Take this from someone so empty he barely feels anything for real...there is more to you than you can possibly imagine; take your life back if it matters to you. Don't let go!

ت

2010-10-08T11:39:00.001-07:00

خلاص شدیم! این دوره هم تموم شد! کارت دانشجویی رو تحویل دادم، تا یه چندوقت دیگه یه برگه گلاسه میدن دستم که روش نوشته از بهترین دانشگاه دولتی کشور لیسانس ریاضی‌ صنعتی گرفتم! فکر می‌کردم وقتی‌ به این مقطع برسم، یه آرامش خاطر مختصر به دست می‌آرم، یه فرصت برا فکر کردن به اینکه به کجا دارم میرم ولی‌ مثل اینکه نمی‌شه! این بوروکراسی کوفتی حتی تو آخرین مرحله هم زهر خودشو به آدم میریزه! حتی الان که میدونم دیگه گره‌ای تو کارم نیست، باید نگران این باشم که کی‌ مدارکمو امضا میزنن که از خدمتشون برای یه مدت انشا‌الله طولانی‌ مرخص شم! شاید تا همین دو سه روز پیش این واقعیت که ۵سال از عمرم گذشته و به جاش یک لیسانس دارم میگیرم که بار علمی‌ یا کاربردیش تقریبا صفره خیلی‌ اذیتم میکرد! ولی‌ الان که پروندش بسته شده،دیگه چندان برام مهم نیست...به هیچ وجه حسّ خوشحالی‌ یا موفقیت ندارم، ولی‌ خب ناراحت هم نیستم! بیشتر به این فکر می‌کنم که باید جبران نصف یک دهه بیهودگی رو تو دو سال فوق لیسانس بکنم، تا شاید امید این وجود داشته باشه که یک روزی رو پای خودم بایستم. خیلی‌‌ها میگن سخت میگیرم! تازه این همه سخت گرفتیم و الان وضعمون اینه! شل میگرفتیم که....بدی تموم شدن هر دوره از زندگی‌ اینه که بیشتر از اینکه به جواب سوالات برسی‌ برات سوال پیش میاد، مثلا اینکه چرا یه سری آدم کلا یک جوریند؟ حالیشون نمی‌شه که نباید کنه بشن، که اگه استادن دلیل نمی‌شه هر غلطی بکنن، که اگر دانشجو هستن، شرف هم به خدا چیز خوبیه، برا دو نمره نباید یه دانشجو دیگرو بفروشن! هنوزم که هنوزه نمی‌فهمم یه سری آدم چرا وقتی‌ یه مرگیشون هست اون دهنو باز نمیکنن بگن چه مرگشونه، عین بچه ۲ساله تو جمع بهت چشم غره می‌رن یا سعی‌ می‌کنن یه طعنه یا نیش و کنایه بهت بزنن تو قالب همون شوخی‌ و خنده، که فقط بهت بفهمونن آره! یه چیزیشون هست. اکثرا هم مدعیند که مشکل از بقیست! اگر هم دوبار پای اخبار نشسته باشن که یهو میبینی‌ وضع نا‌ بسامان اقتصادی رو ربط دادن به اختلافات خانوادگی و اکیپ‌های دوستانه! هیچ وقت حالیم نشد که یه سری آدم بیخاصیت چرا باید همیشه دورو برت باشن و هیچ جوره نتونی بتکونیشون ولی‌ اون آدم‌های دوست داشتنی رو باید دقیقهٔ نود بشناسی!

ناراحتم از اینکه ناراحت نیستم از رفتن! از اینکه دارم جایی‌ رو که بیست سال توش زندگی‌ کردم و آدمهایی رو که دوستشون دارم رو ول می‌کنم و میرم! از اینکه چرا نمیتونم به خودم امیدواری بدم که میرم و برمی‌گردم...نمیخوام برگردم. دلم می‌خواد اگر قراره به هوای این آدمهای دوست داشتنی بیام، اومدنم توریستی باشه و این شدیدا آزارم میده. از این بدم میاد که "ایرانی بودن" فقط برام "ایرانی بودن" شده و بس! نه افتخاره و نه ننگ!....نمیدونم...شاید دلیل اینکه ککم هم نمیگزه همین چیزاییه که اول گفتم.

تازه از همه بدتر اینکه نمیدونم این نوشته رو چجوری تموم کنم...تو این همه مدت ذهنم اینجوری آشفته نشده بود....گند بزنن به هرچی‌ وقت آزاده!

!

2010-08-17T08:15:00.001-07:00

Hi!

I just wanted to let the world know that I feel completely useless! Having wasted 5 years of my life for a piece of certified paper and no relevant professional experience! Just perfect…I used to be the best at what I did! But apparently choosing the best university of the country does NOT work towards my advantage! Okay! Enough bragging, if you’ll excuse me, I have a miserable life to live and if I can, fix! Have a nice day…now beat it!

Lost

2010-07-22T00:12:00.001-07:00

I never really figured out what music does to me. There are times I “know” it can kill me. It can burn my insights with fear, rage or even disgust and yet there are times that living without music seems like the biggest mistake…whatever it is, it helps me write when I don’t feel like it. When there are things to say but no motivation to open my mouth and let it all out, the music suddenly eases the flow of thoughts!

I can’t remember the last time I actually felt alive. Sure, I have been happy…but alive…no…perhaps I have pushed my mind towards perfection too hard. I have always wanted it all and “doing my best” was never good enough. I modified my behavior to obtain the best outcome. I tried to optimize my human functions accordingly and apparently I have failed. I am undefined. I can’t feel pain, I can’t process regret or passion. I’d rather analyze than feel and I’m not sure I can take this anymore. Fake laughs, fake tears and maybe…just maybe a real smile every now and then…sure there is something within the darkness that makes my eyes glitter with every glimpse of feeling but other than that, my body has become a prisoner of the mind and the words…merely a tool for expressing feelings I can’t actually feel. But I swear my intentions have been pure…, heh! I don’t even know if they can be that way when you don’t feel…

I just hope my mistake will be short-lived. I will do my best to undo what I have done but it will never be good enough for me :)…so when you think of me…just remember the friend you grew up with, the brother who stood by you when you needed him and leave out all the rest…

فهمیدم!

2010-03-10T10:05:00.000-08:00

به خودم قول داده بودم تا وقتی فارغ نشدم چیزی ننویسم، ولی نشد دیگه...بعضی وقتا انقدر به آدم فشار میاد که مجبوره یجوری حرفشو بزنه. از الان بگم، اینو با قصدو غرض ننوشتم، اصراری هم رو حرفم ندارم، صرفاً چیزیه که حس کردم این چند سال، پس خواهشاً بحث فلسفی راه نندازید که تو محیط عمومی-مجازی فحش میخورید!

۴سال و نیم گذشت، ۴سال و نیم از وقتی اومدم بهترین دانشگاه این مملکت که مثلا بشم یه آدم درست حسابی، که مثلا یه کاره ایی بشم، ولی نمیارزید...میتونید بگید ناشکری میکنم ولی نمیارزید...آره...دوستای خوبی پیدا کردم، خاطره های خوبی برام میمونه، ولی نه به قیمت چیزهایی که از دست دادم، نه به قیمت از دست دادن وقت و انگیزم، نه به قیمت خوندن یه رشته که حتی استاداش هم اهمیتی نمیدان که تو فردا زندگیت چه جوری قراره با قضیه اثبات کردن اونها بگذره، چه برسه به عامهٔ مردم که میگن درک درستی از چیزی که ما میخونیم ندارند!

تو این مدت کلی چیز یاد گرفتم، اینکه همیشه آدم بودن خوب نیست، خصوصاً جایی که بقیه آدم نیستن، فهمیدم بین بچه استاد و برادر زاده استاد کلی فرق هست، اولی ممکنه برات هیچکاری نکنه که حرف درنیاد، ولی دومی تمام تلاششو میکنه که تو نتیجهٔ تلاش خودتو نبینی که نگن اون برات پارتی بازی کرده!

فهمیدم که کلا حق با استاده، حالا فرقی نمیکنه که تو هر کاری اون گفته باشه کردی، فهمیدم که اگه زن استاد داره ولش میکنه میره نباید باهاش درس بگیری، چون تو این دعوا زناشویی دانشجو ضربه میبینه فقط! فهمیدم وقتی استاد مقالتو دزدید، اگه بری پیش رئیس دانشکده که همه میگن دوس داشتنیه،اون بهت میگه من باهاش صحبت میکنم...که خوب میشه همون برو کشکتو بساب خودمون!....فهمیدم اگه نمرت اشتباه بره تو آموزش، استاد نمیره بگه من اشتباه کردم، میگه برو با یکی درس بگیر، اونم میندازدت...و تو تمام این موارد، همه میگن شما کاملا درست میگید ولی خوب حق با استاده! مهمتر از همه اینکه متوجه شدم ۳۰ واحد درس تخصصی مهندسی تورو کمتر از دروس آنالیز ۲ و جبر مجرد برای ورود به دنیای مهندسی آماده میکنه، پس باید پاسشون کنی ولو اینکه با ۱۹۰ واحد فارغ بشی!

فهمیدم باید دوستارو با دقت انتخاب کرد، فهمیدم اگه یکی از دوستات کارش گیر داره و تو با جون و دل کارش رو راه میندازی، دلیل نمیشه هر جا نشست برا خندوندن دو تا دخترو ۴تا آدم دیگه تورو سوژه نکنه،دلیل نمیشه پشت سرت حرف نزنه، زیر آبتو نزنه، یا وقتی میبنه یکی زندگی تورو به بازی گرفته بگه ببخشید من هنوز باهاش ارتباط دارم، زشته قطع کنم الان! دلیل نمیشه وقتی ۴ تا آدم باحال تر از تو پیدا کرد برا یه مدت نره بعدش که دوباره کارش گیر کرد زنگ نزنه بگه سلام، چرا یه سراغی از ما نمیگری؟!

حالا همین آدمها براشون سواله که چرا داری میری، چرا میری یه رشته دیگه بخونی، چرا تو خودتی...و خدا اون روز رو نیاره که بخوای دهان باز کنی و بگی...میشی بیجنبه، میشی عقده ایی، میشی هزار کوفت و زهرماهر!...میگن هرجا بری وضع همینه..خوب باشه! مهم اینه که این آدمها اونجا نیستن،مهم اینه که میشه دوباره شروع کرد، میشه از چیزایی که اینجا دیدم درس گرفت، میشه زندگی کرد!

پ.ن: اونایی که باید بفهمن ما چی نوشتیم میفهمن، خواهشاً سوال نفرمائید!

Down!

2010-02-21T08:39:00.000-08:00

When I arrived home tonight, just as I was getting on the elevator, the land lord called my name:
-Mr. Saeedi?
Yes?
-Is everything OK? You seem a little bit "down" these days!
I'm fine, but thanks for asking.
...and now I wonder...of all those supposedly close people around me who don't ever seem to have a clue what goes on beneath the happy mask I always wear, how could he see it?

Fear!

2010-02-15T04:46:00.000-08:00

Rifling through my friends' blogs...looking at the dates they last wrote something...2008...2009, and now I am scared, it's almost like sitting in a dusty room which had been yours ages ago, and you suddenly realize there is not much of your memories left alive. I wish I knew what is happening to me, I have always been empty, a blank template designed to take shapes at will..but now I can actually feel my moments passing by and boy! it's depressing..I am suddenly afraid of letting go of what I have been fighting for a long long time...guess I'm becoming too human!

?!

2009-10-22T12:34:00.000-07:00

and there it is again...the same feeling...the same urge to write...I'd rather it told me what to write about as well!

CRACK!

2009-09-19T08:18:00.000-07:00

There! I finally cracked open! satisfied? Don't take this personally, I am not directing this to anyone in particular, if anything, I'm furious with me...this is the result of bottling up every foul thing you see, you are driven to do or done to you, this is the outcome of always putting up the stupid bloody happy face just because those around you are a bunch of non-caring, pretentious bastards! Don't you dare bullshit me on the whole "stand up to what is against your will", if I were to make a stand, I had to crash most of you...this is about you not recognizing the limits, the boundaries that defines your respect for your party. You are a good friend....I don't know what I'd do without you...I love you....I envy the lucky person who gets to spend her life next to you... I'm sick of it! It really hurts, hurts to see what you do for them and what they do to you...who thought being good could suck so much? I listen and come up with fairly good advices for your problems and what do I get in return for my problems? Sympathy! Well you can shove it, I don't need it...DAMN! Are my complications really that complicated? or is it that you don't give a shit? I think it's the latter! Guess what...I'm done, you can go on yakkity yakking that it's a cruel world, well, news flash for you: It's what you did!

You messed up...you messed up big time!

What goes around...comes around...or does it?

2009-09-15T09:23:00.000-07:00

Well, I believe the title is pretty much self-explanatory!
I really don't think it's just a matter of time before what goes around comes around and hits you in the face so hard you wish you were dead! Sometimes, you have to make it happen...

Back To Square One!

2009-09-15T08:05:00.000-07:00

It's been so long since I last wrote something, probably because I have so many things on my mind these days that I can't get a shrewed idea how to finish what I have started and I'm not necessarily talking about notes...I don't even know what is pushing me to write at the time being, might be the music!

I wonder how long it usually takes someone to figure out things for him/herself, in my case, it is taking a hell of a time, just when I thought I had it all figured, something happened in my life...a change of environment, a new chapter, new people and next thing I know, I have changed into a mirror reflecting their desires, I changed to do good to people and now I doubt whether this change is doing me any good in the first place...all the giving..all the caring...I can't believe I'm actually giving the damn about stuff...me, and the giant vacancy inside me, perhaps I have drowned myself so deep in the concept that I can't reach the surface; then again, could it be them? The very same people I sincerely help and love? maybe I'm just the tool of their trade..whatever it is...Then return to the origin sounds like the perfect solution, the familiar silence, the routine, the emptiness that sucks on everything...Strange how they kept me cool and happy..how alive and safe I was...I'm done questioning my purpose, my destiny, I gave it a shot but it doesn't work this way...not with you leaving all the limits behind...time to shatter the bloody mirror...time to go solo again!